Szkliwienie osadów

Technologia witryfikacji jest innowacyjnym rozwiązaniem pozwalającym na kompleksowe zagospodarowanie osadów ściekowych. Temperatura procesu wynosząca ponad 1300 °C, zapewnia całkowitą destrukcję związków organicznych oraz znaczącą redukuje ilość spalin. Wysokie temperatury procesu gwarantują całkowite rozpuszczenie frakcji nieorganicznych, które ostatecznie zostają przekształcona do postaci szkła budowlanego.
Do procesu witrifikacji osadów ściekowych podawany jest wysuszony osad (co najmniej 90% suchej masy) ze zbiornika buforowego. Dozowniki wolumetryczne podają granulat do rozdrabniacza odpowiedzialnego za rozbicie granulatu do rozmiaru właściwego dla poprawnego działania pieca. Rozkruszony granulat jest następnie przenoszony do wytapiacza (pieca) za pomocą obrotowych śluz powietrznych.
Przebieg procesu można podzielić na trzy strefy:

Strefa 1

Strefa stapiania. Wysuszony granulat osadu o zawartości suchej masy ok. 90% podawany jest wraz z tlenem do pierwszej komory. W tej fazie procesu część organiczna materiału zostaje całkowicie spalona, uwalniając znaczną ilość energii. Temperatura osiąga poziom 1300 - 1480°C, co powoduje stopienie się materiału do postaci płynnego szkła. Wysokie temperatury na tym etapie procesu gwarantują zniszczenie związków organicznych zawartych w osadzie.

Strefa 2

Strefa oddzielenia szkła. Oddzielenie szkła następuje grawitacyjnie poprzez spłynięcie szkła ze strefy pierwszej do strefy drugiej otworem zrzutowym znajdującym się na dnie pierwszej komory. Stopiony materiał opada do zbiornika chłodzącego i jest schładzany, aż do momentu otrzymania postaci szkła budowlanego

Strefa 3

Strefa chłodzenia. Spaliny ze strefy drugiej mają temperaturę 1300 - 1480°C. Schłodzenie tych gazów jest uzyskiwane poprzez rozcieńczenie ich gazami o mniejszej temperaturze, pobieranymi z otoczenia zewnętrznego. Temperatura gazów na wyjściu z trzeciej  komory różni się w zależności od temperatury i ilości gazów rozcieńczających, ale zasadniczo mieści się w przedziale 370 - 760 °C. Wyższa temperatura gazu na wyjściu może przyczynić się do efektywniejszego odzysku ciepła.

Rynek zbytu szkła budowlanego, inaczej nazywanego agregatem szklanym, jest duży i zróżnicowany. Aktualnie w USA produkuje się powyżej 2,5 mln ton rocznie tego materiału przez tzw. przemysł osadowy. Praktycznie cały materiał jest sprzedawany na rynku budowlanym, jako: granulat do wytwarzania dachówek, produkt ścierny do piaskowania powierzchni metalowych, składnik do produkcji cementu mineralnego, a najczęściej jako komponent stosowany przy budowie dróg asfaltowych lub chodników.
Agregat szklany znajduje największe zastosowanie przy budowie dróg. Ułożenie podłoża czteropasmowej jezdni o grubości jednej stopy na dystansie 10 mil, może wymagać ponad 50 000 ton agregatu.

Wyniki testów wymywalności agregatu szklanego, produkowanego z osadów ściekowych i wykorzystywanego do podłoży dróg, mieszanin cementowych, materiałów wypełniających w budownictwie, płyt dachówkowych wskazują, że wypłukana woda spełnia kryteria wody pitnej ustanowione w dyrektywie 98/83/WE w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.